Aleja Marszałkowska

Strona projektu przekształcenia ulicy Marszałkowskiej w wielkomiejską aleję, autorstwa stowarzyszenia Forum Rozwoju Warszawy

o zarządzaniu miastem

O ZARZĄDZANIU MIASTEM W KONTEKŚCIE PROJEKTU “ALEJA MARSZAŁKOWSKA”

Współcześnie, coraz powszechniejsza staje się świadomość wyjątkowości miasta pojmowanego jako organizm miejski, jako skomplikowany amalgamat czynników społecznych, kulturowych, gospodarczych, architektoniczno-urbanistycznych i szeregu innych, w tym również – a może przede wszystkim – administracyjnych. Wzorem państw zachodniej Europy, do głosu w Polsce dochodzi fakt, iż władza nad organizmem miejskim – w formie rządzenia, zarządzania i administrowania – wymaga specyficznych narzędzi i rozwiązań w sferze administracyjno – instytucjonalnej i zasadniczej zmiany filozofii samorządowej administracji miejskiej.

Analiza poszczególnych aspektów proponowanej przez nas przemiany ulicy Marszałkowskiej w główną, reprezentacyjną ulicę handlową Warszawy pozwoliła na wyodrębnienie podstawowych płaszczyzn, na których będzie odbywała się realizacja projektu.

  1. Plany miejscowego zagospodarowania przestrzennego
  2. Administracyjne procedury związane z wprowadzaniem zmian komunikacyjnych
  3. Konkursy oraz procedury administracyjne związane z wyłonieniem i realizacją określonych elementów Projektu
  4. Polityka lokalowa i sposoby restrukturyzacji zagospodarowania ulicy Marszałkowskiej
  5. Organizacyjne sposoby renowacji budynków, w tym kamienic
  6. Dialog i porozumienie społeczne, zmierzające do konsultacji problematyki restrukturyzacji działalności gospodarczej z przedsiębiorcami ulicy Marszałkowskiej oraz konsultacji renowacji budynków z mieszkańcami ulicy Marszałkowskiej
  7. Promocja ulicy Marszałkowskiej
  8. Koordynacja działań administracyjnych związanych z bezpośrednią realizacją Projektu
  9. Postulowany przez Forum Rozwoju Warszawy Program Inicjujący Realizację Projektu Aleja Marszałkowska na rok 2009/2010
  10. Podsumowanie.
  1. Plany miejscowego zagospodarowania przestrzennego

    Analizując przebieg ulicy Marszałkowskiej przez pryzmat proponowanych przez nas zmian wielokrotnie podkreślaliśmy, jak ważnym narzędziem zmian są plany miejscowego zagospodarowania przestrzennego, konkretnie wskazując działania wymagające uchwalenia planów miejscowego zagospodarowania przestrzennego. W chwili obecnej, obszar ulicy Marszałkowskiej jest tylko w małej części objęty uchwalonymi miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego: m.p.z.p. dla obszaru Placu Defilad obejmuje zachodnią stronę odcinka ulicy między Alejami Jerozolimskimi, a ul. Świętokrzyską, przy czym trwa procedura zmiany tego planu. Drugim i ostatnim fragmentem ulicy objętym działaniem m.p.z.p. jest Plac Konstytucji oraz odcinek ulicy położony między Placem Konstytucji, a Placem Zbawiciela. Rozpoczęły się również prace nad m.p.z.p. dla kwartału ograniczonego ulicami Marszałkowska – Królewska – Krakowskie Przedmieście – Nowy Świat – Hoża.

    Realizacja projektu Aleja Marszałkowska wymaga szeregu działań, zarówno w trakcie trwających już procedur uchwalania m.p.z.p., jak i tych, których wszczęcie w dalszej kolejności niezbędne. W istocie, naszym zdaniem docelowym celem powinno być objęcie działaniem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego całości obszaru ulicy Marszałkowskiej – nie przesądzamy przy tym, czy powinno to nastąpić w formie jednego m.p.z.p. dla całości obszaru, czy też poprzez sporządzenie odrębnych m.p.z.p. dla kolejnych fragmentów ulicy.

    Objęcie całego obszaru ulicy Marszałkowskiej miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego, nie tylko pozwoli skutecznie zrealizować urbanistyczne założenia Projektu Aleja Marszałkowska, na co zwraca uwagę dr. Filip Elżanowski w przygotowanej dla Projektu ekspertyzie prawnej, ale ułatwi również planowane przez nas działania w zakresie renowacji przedwojennych kamienic.

    Mając na uwadze fakt, iż część obszaru ulicy Marszałkowskiej jest już objęta zakresem działania m.p.z.p., a kolejna znaczna – wkrótce będzie, jasną jest konkluzja, iż Projekt Aleja Marszałkowska powinien być realizowany na podstawie kilku odrębnych m.p.z.p. Tym samym, realizacja Projektu Aleja Marszałkowska wymaga koordynacji poszczególnych, równoległych i kolejnych procesów planowania przestrzennego w celu przyjęcia Projektu Aleja Marszałkowska, jako wspólnego mianownika i podstawy wszystkich planów miejscowego zagospodarowania przestrzennego dotyczących obszaru ulicy Marszałkowskiej. Administracyjna koordynacja jest jednak zjawiskiem szerszym niż aspekt planowania przestrzennego i dlatego poświęcamy jej osobny punkt w naszych rozważaniach.

  2. Administracyjne procedury związane z wprowadzaniem zmian komunikacyjnych

    Zaprojektowana przez nas we współpracy ze Stowarzyszeniem SISKOM koncepcja przebudowy istniejącego systemu komunikacji wymaga współpracy bardzo wielu instytucji, urzędów i organów państwa, a także doskonałej obsługi prawnej. Realizacja Projektu Aleja Marszałkowska będzie więc wymagała ścisłej koordynacji przez Ratusz kolejnych etapów planowania, szczegółowego projektowania, uzgadniania, akceptowania i wreszcie wdrażania przygotowanych rozwiązań. Problematyką koordynacji szczegółowo zajmujemy się w punkcie 8mym.

  3. Konkursy oraz procedury administracyjne związane z wyłonieniem i realizacją określonych elementów Projektu

    Projekt Aleja Marszałkowska kilkukrotnie odwołuje się do konkursu, jako najskuteczniejszej opcji wyłonienia najciekawszej koncepcji ostatecznej formy zakładanego rozwiązania i jej stylu, czy też aranżacji. Taki tryb postępowania założyliśmy przy realizacji naszej koncepcji przestrzeni pieszej Placu Konstytucji, Placu Bankowego, czy Placu przed Rotundą, jak również koncepcji tzw. sztuki ulicznej. Naszym zdaniem, organizacja konkursów, przyjęcie przez władze ich wyników oraz postępowanie zmierzające do ich realizacji powinno być objęte szczególną koordynacją Ratusza.

  4. Polityka lokalowa i sposoby restrukturyzacji zagospodarowania ulicy Marszałkowskiej

    W rozdziale poświęconym restrukturyzacji zagospodarowania ulicy Marszałkowskiej i jej strefy użytkowej pisaliśmy o potrzebie zwiększenia ilości szeroko rozumianych lokali gastronomicznych, handlowych i usługowych, zmniejszenia ilości banków, sklepów z tanią odzieżą, a także potrzebie zwiększenia atrakcyjności istniejących i planowanych lokali.

    W jaki sposób do tego doprowadzić? Przede wszystkim trzeba zaznaczyć, iż bardzo wielu przedsiębiorców deklaruje niechęć do remontowania lokalu i zwiększenia jego atrakcyjności w sytuacji stałej niepewności prawnej: umowa o najem hamuje procesy remontowe i inwestycyjne w ramach lokalu. Z drugiej jednak strony, oczywistym jest fakt, iż własność miejska gwarantuje władzom miasta wpływ na zagospodarowanie lokali i bardzo mocno chroni je przed przejęciem przez banki, biura i innego rodzaju działalność gospodarczą niesprzyjającą rozwojowi ulicy. Dylemat „sprzedawać” czy „nie sprzedawać” jest dylematem nierozwiązywalnym i być może fałszywie sformułowanym. Warto nadmienić, iż we Wrocławiu co do zasady nie sprzedaje się lokali użytkowych położonych w obszarach dla miasta strategicznych. Dopuszcza się jednak sprzedaż w szczególnie uzasadnionych przypadkach – na rzecz najemców, którzy od wielu lat inwestują w lokal, prowadząc działalność zgodną z profilem danego obszaru – głównie gastronomiczną i handlową. Naszym zdaniem, miasto powinno więc opracować jasne i przejrzyste kryteria kwalifikacji lokali użytkowych do sprzedaży, uwzględniające zarówno dotychczasowe inwestycje w lokal, jak i profil działalności, lokalizację, możliwość scalenia z sąsiednim lokalem. Tak określone kryteria pozwolą nie tylko na precyzyjne określenie, które lokale można sprzedać, lecz również będzie mobilizowało poszczególnych najemców do działań, które pozwolą im na wykup lokalu.

    W następnej kolejności należy opracować czytelny system zasad i warunków sprzedaży lokalu, które zabezpieczą sprzedane lokale przed zmianą profilu zagospodarowania. Wśród prawnych instytucji, które mogą okazać się przydatne warto wspomnieć o zastrzeżeniu prawa odkupu dla miasta. Narzędzia te z powodzeniem są wykorzystywane w polityce lokalowej m. in. Wrocławia.

    Opracowaniu zasad i warunków sprzedaży lokali użytkowych powinno towarzyszyć opracowanie analogicznego dokumentu dla najemców miejskich lokali. Wartym rozważenia jest wprowadzenie systemu ulg i bonifikat dla najemców inwestujących w przedmiot najmu, przeprowadzających remonty, ponoszących nakłady na ulepszenia. Trafnym pomysłem byłoby przygotowanie listy lokali o szczególnym znaczeniu dla polityki miasta w obszarze ulicy Marszałkowskiej, których remont generalny będzie finansował – w części lub całkowicie – samorząd, o ile najemca wykaże się dostatecznym poziomem własnych nakładów na tzw. drobne naprawy. Tego typu działania podjęto m. in. we Wrocławiu i przyniosły one również bardzo pozytywne rezultaty.

    Być może warto, by miasto rozważyło wzmocnienie umownej pozycji najemcy o pożądanym profilu działalności poprzez instytucje prawne, które zagwarantują trwałość stosunku najmu i pozwolą najemcom na inwestycje w prowadzony przezeń lokal.

    Jakie zaś możliwości wpływu na profil działalności gospodarczej ma miasto wobec lokali już dziś prywatnych? Przede wszystkim należy zdać sobie sprawę, iż stopniowa i ewolucyjna zmiana struktury zagospodarowania lokali użytkowych ulicy Marszałkowskiej, zmiana jej gospodarczego profilu, a przede wszystkim – klienteli sama w sobie stanie się czynnikiem wymuszającym dostosowanie się właścicieli prywatnych lokali użytkowych do panującego charakteru i klimatu ulicy. W przypadku nowej zabudowy miasto dysponuje, choć w nieco ograniczonym stopniu narzędziem określenia rodzaju użytkowania w drodze miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego.

    Ważnym czynnikiem wpływu i wywierania presji na przedsiębiorców, choć wymykającym się z czytelnego i prostego planu działań jest stworzenie szczególnego rodzaju forum – przestrzeni dialogu miasta i przedsiębiorców. Umożliwi to rozpoczęcie dialogu, wymiany poglądów i postulatów, przedstawienia wzajemnych potrzeb i oczekiwań. W sytuacji, w której sfera prywatnej własności użytkowej w Warszawie ugina się pod ciężarem konkurencji ze strony ogromnych centrów handlowych, przy czym w rejonie Marszałkowskiej szczególnie negatywną rolę należy przypisać Złotym Tarasom, miasto, jako właściciel bardzo dużej ilości lokali użytkowych przy ulicy Marszałkowskiej oraz pozostali prywatni właściciele, a także najemcy powinni poszukać formy zrzeszenia dla rozpoczęcia wzajemnej współpracy. Formą taką, znaną m. in. z ulicy Półwiejskiej w Poznaniu oraz rodzimej ulicy Chmielnej może być stowarzyszenie, które gwarantuje formalną równość stron. Trzeba podkreślić, iż być stowarzyszenie może nie być w stanie podejmować konkretnych realnych działań. Jego zasadniczą funkcją byłoby jednak stworzenie przestrzeni i forum konsultacji i rozmowy o różnych drogach prowadzącym do wspólnego celu – rozwoju i prestiżu ulicy Marszałkowskiej.

    Podobnie, pozostałe działania w sferze estetyki miejskiej, architektury, zieleni, komunikacji i promocji będą pozytywnie wpływały na restrukturyzację zagospodarowania ulicy Marszałkowskiej, w szczególności kroki zmierzające do wygenerowania stałego ruchu pieszego wzdłuż ulicy Marszałkowskiej i nadania jej charakteru m.in. spacerowego. Warto również podkreślić, iż rosnący prestiż ulicy Marszałkowskiej, jako śródmiejskiej osi Warszawy i centrum śródmiejskiego życia również wymusi na prywatnych przedsiębiorcach określone działania restrukturyzacyjne. Nie jest bowiem powiedziane, że bank nie może być właścicielem lokalu przy ulicy Marszałkowskiej, jako doskonałej inwestycji – ważne, by bank wynajmował dany lokal przedsiębiorcy o pożądanym przez mieszkańców i władze samorządowe profilu gospodarczym, tak jak ma to miejsce m. in. przy Polach Elizejskich w Paryżu.

  5. Organizacyjne sposoby renowacji budynków, w tym kamienic

    W rozdziale poświęconym materialnym aspektom renowacji budynków wskazaliśmy na zasadnicze trzy rodzaje działań, których wymagają budynki zlokalizowane przy ulicy Marszałkowskiej: oczyszczenie, renowacja, czyli remont stanu technicznego oraz przywrócenie oryginalnej fasady ocalałym przedwojennym kamienicom.

    Miasta takie, jak Poznań, a przede wszystkim Wrocław i Szczecin mogą wykazać się w tej dziedzinie bardzo dużym doświadczeniem. Opracowanie wieloletniego harmonogramu remontów, kryteriów i warunków prawnych remontów to podstawowe działania, jakie należy podjąć.W przypadku Wrocławia był to słynny „Plan 400 kamienic”. Naszym zdaniem, w przypadku ulicy Marszałkowskiej miasto powinno skoncentrować się przede wszystkim na ocalałych z wojny przedwojennych budynkach, których przywrócenie oryginalnych, pełnych detali, zdobień i bogactwa formy postuluje Forum Rozwoju Warszawy. Będzie to nie tylko symboliczny powrót do wielkomiejskiej Marszałkowskiej, ale także jakościowe ożywienie stylistyki Marszałkowskiej. W tym przypadku władze miasta powinny rozważyć nawet stuprocentowy udział samorządu w kosztach remontu oraz jego administracyjne przeprowadzenie. Możliwe jest również, podobnie jak to miało miejsce np. we Wrocławiu pozyskanie strategicznego sponsora remontów – zwłaszcza instytucji, które skorzystają na przeprowadzeniu remontów, np. miejskiej elektrociepłowni.

    Osobno należy rozważyć finansowanie remontów budynków, związane z poprawą stanu technicznego i estetyki, przy czym podkreślamy, iż zasadniczym celem miasta powinien być remont fasady budynku. W tych przypadkach należy określić w sposób przedziałowy warunki remontu i związaną z nimi wysokość udziału miasta w kosztach remontu. W Szczecinie, miasto pokrywa 70% kosztów remontów, natomiast wspólnoty – 30%. Proporcja ta powinna być jednak uzależniona od skali robót, dochodów wspólnot, lokalizacji oraz potencjału budynku, a także udziału Miasta w nieruchomości wspólnej. Oczywistym jest bowiem, iż generalny remont budynku, w którym właścicielem wszystkich lokali jest Miasto, nie tylko będzie utrudniony z powodu trudnej do przełamania niechęci najemców do ponoszenia dodatkowych kosztów, ale również – co należy podkreślić – będzie bardzo opłacalny, ponieważ wyremontowane lokale znacząco zwiększą swoją wartość, jako potencjalne przedmioty przyszłej sprzedaży.

    Najpopularniejszą formą prawną koncentracji kapitału remontowego oraz organizacji remontów jest spółka. Powołanie i finansowe uposażenie miejskiej spółki zajmującej się prowadzeniem remontów kamienic i innych form budownictwa jest – jak pokazuje przede wszystkim przykład szczeciński – formą najskuteczniejszą. Alternatywnie stosowane w Polsce rozwiązania to m. in. tworzenie miejskich funduszy remontowych, udział w remontach miejskich Towarzystw Budownictwa Społecznego oraz powoływanie fundacji remontowej.

    Uważamy, iż zgodnie z wynikami przeprowadzonej przez nas analizy wszystkie przedwojenne oraz zdecydowana większość powojennych zabudowań powinna zostać wpisana do rejestru zabytków i poddana ochronie konserwatorskiej. Szczegółową listę postulowanych zabytków przedstawiamy w rozdziale analizującym zabudowę ulicy Marszałkowskiej. W tym miejscu warto podkreślić, iż budynki te nie tylko mają lub wkrótce będą miały charakter zabytkowy i szalenie wartościowy – jak na przykład Ściana Wschodnia. Szczególne znaczenie ma fakt, iż wpisanie ich do rejestru zabytków i objęcie ochroną konserwatorską powiększy prawne możliwości współudziału finansowego miasta w ich remoncie.

    Szczególnym problemem wiążącym się z renowacją budynków położonych przy ulicy Marszałkowskiej może okazać się nieprzychylność wspólnot mieszkaniowych i prywatnych najemców mieszkań, jako podmiotów nieposiadających wystarczających funduszy, nadto obawiających się zmiany otoczenia i środowiska. W celu przekonania lokalnych społeczności do zgody na remont wystarczy jednak – jak pokazują przykłady innych miast polskich – rzetelna akcja informacyjna. Szczególnie przekonujące mogą być argumenty o wzroście wartości mieszkania i jakości życia, zdrowia i bezpieczeństwa otoczenia. Pomocnym w konsultacjach będzie również postulowane w poprzednim podrozdziale stowarzyszenie, jako forum wymiany poglądów i stanowisk podmiotów biorących udział w przemianie ulicy Marszałkowskiej.

  6. Dialog i porozumienie społeczne, zmierzające do konsultacji problematyki restrukturyzacji działalności gospodarczej z przedsiębiorcami ulicy Marszałkowskiej oraz konsultacji renowacji budynków z mieszkańcami ulicy Marszałkowskiej.

    Analizując metodykę restrukturyzacji zagospodarowania ulicy Marszałkowskiej oraz remontów kamienic wskazywaliśmy na potrzebę stworzenia instytucjonalnego wymiaru relacji władz miejskich z przedsiębiorcami prowadzącymi działalność gospodarczą przy ulicy Marszałkowskiej oraz wspólnotami mieszkaniowymi, spółdzielniami, stowarzyszeniami i przedstawicielami mieszkańców ulicy Marszałkowskiej. Naszym zdaniem, nie tylko powyższe zmiany wymagają nadania relacjom miasta i społeczeństwa wymiaru instytucjonalnego, lecz przede wszystkim – realizacja całego Projektu Aleja Marszałkowska. Jak już wspomnieliśmy, proponujemy powołanie stowarzyszenia przedsiębiorców ulicy Marszałkowskiej oraz stowarzyszenia, bądź komisji o charakterze komisji trójstronnej, w których miasto byłoby równoprawnym członkiem.

    Instytucje te, jak już zostało wspomniane, odgrywałyby rolę wymiany informacji, stanowisk, dyskusji i roztrząsania problemów i zagadnień związanych z bieżącą realizacją poszczególnych celów w ramach Projektu Aleja Marszałkowska. Podobne zrzeszenia i fora społeczne o charakterze konsultacyjnym sprawdziły się w procesach rewitalizacyjnych m. in. w Poznaniu.

    W celu uniknięcia fasadowości proponowanych instytucji, działalność stowarzyszeń powinna posiadać cechy regularności i zbieżności z prowadzonymi przez miasto procesami inwestycyjnymi. Naszym zdaniem warto rozważyć instytucjonalne umocowanie postulowanych przedstawicielstw w tymże procesie inwestycyjnym, w granicach obowiązujących przepisów prawa.

    Takie rozwiązania uczynią realizację Projektu Aleja Marszałkowska łatwiejszą, tak dla mieszkańców ulicy Marszałkowskiej, jak i jej przedsiębiorców, a tym samym – dla Miasta.

  7. Promocja ulicy Marszałkowskiej

    Główna ulica handlowa stolicy dużego, europejskiego kraju i zarazem dwumilionowej metropolii to nie tylko konkretne rozwiązania w sferze miejskiej przestrzeni oraz procesie rządzenia miastem. To także umiejętna promocja i zdolność wykreowania prestiżu, legendy i atrakcyjności danej ulicy. Nazwy takie jak „Piąta Aleja”, „Pola Elizejskie”, „La Rambla” czy „Oxford Street” są pod wieloma względami, bardzo drogimi markami, znanymi i funkcjonującymi w międzynarodowej świadomości niejako niezależnie od miast, w których istnieją.

    Postulujemy etapowe podjęcie przez Miasto Stołeczne Warszawa kolejnych działań promocyjnych, które będą zmierzały do wykreowania marki i symboliki ulicy Marszałkowskiej, jako miejsca prestiżowego i reprezentacyjnego, ulicy drogich i eleganckich butików, restauracji, kawiarni i pubów, miejsca żywego i koncentrującego stołeczne życie przez całą dobę, ulubionej przestrzeni Warszawiaków i odwiedzających ich gości.

    Działania te powinny objąć przestrzeń medialną warszawską, ogólnopolską oraz międzynarodową. W sferze warszawskiej należy wykreować czytelną symbolikę ulicy Marszałkowskiej, powiązaną z jej wizerunkiem proponowanym przez Forum Rozwoju Warszawy, w szczególności postulowaną przez nas sztuką uliczną, nadto warto położyć nacisk na szczególne oznakowanie przestrzeni ulicy Marszałkowskiej.

    Planowana przez nas przemiana Placu Konstytucji w ogromną pieszą przestrzeń i jeden z głównych, wielkomiejskich placów Warszawy powinna zostać wykorzystana jako miejsce miejskich, publicznych zabaw i budowy legendy ulicy Marszałkowskiej.

    W promocji ulicy Marszałkowskiej warto wykorzystać jej fenomenalną perspektywę, która zostanie dodatkowo podkreślona poprzez proponowane przez nas działania urbanistyczne, jak również lokalizację i geometrię oraz wielkomiejską estetykę założoną przez Forum Rozwoju Warszawy (szpalery regularnie przycinanych drzew, szerokie, kamienne chodniki, jednolita stylistycznie mała architektura). Wszystkie te elementy powinny stać się składową marki „Aleja Marszałkowska”, znanej na świecie niemniej niż inne jej podobne miejsca.

    Uważamy przy tym, że promocja marki „Aleja Marszałkowska” w przestrzeni warszawskiej będzie dodatkowo sprzyjała procesom przemiany ulicy, restrukturyzacji zagospodarowania, powszechnej dbałości o architekturę i przestrzeń publiczną.

    Wieloletnie i konsekwentne działania promocyjne uczynią z Alei Marszałkowskiej symbol nowoczesnej Warszawy, jej wiecznie żywe centrum, którego przecież tak bardzo nam brakuje, centrum, które będzie skutecznie rywalizowało pod względem atrakcyjności i prestiżu z największymi ulicami handlowymi świata.

  8. Koordynacja działań administracyjnych związanych z bezpośrednią realizacją Projektu

    Powyższe rozważania o metodach i płaszczyznach realizacji Projektu Aleja Marszałkowska pokazują w zarysach ogromne zróżnicowanie działań i problemów, które muszą podjąć i z którymi zmierzyć się muszą władze miejskie, dążąc do realizacji Projektu Aleja Marszałkowska. Działania te pokrywają się z kompetencją bardzo dużej ilości właściwych administracyjnie organów, często leżą na kompetencyjnym pograniczu wielu różnych urzędów i jednostek organizacyjnych.

    Naszym zdaniem, skuteczna realizacja Projektu Aleja Marszałkowska, począwszy od opracowania szczegółowego harmonogramu realizacji, może nastąpić wyłącznie pod warunkiem powołania osoby, odpowiedzialnej bezpośrednio przez Prezydentem M. St. Warszawy koordynację i nadzorowanie kolejnych etapów realizacji Projektu Aleja Marszałkowska. Dlatego za najwartościowsze administracyjnie rozwiązanie uważamy powołanie Pełnomocnika Prezydenta M. St. Warszawy do Spraw Koordynacji Realizacji Alei Marszałkowskiej.

    Pełnomocnik powinien zostać wyposażony w szerokie kompetencje koordynacyjne wobec organów i urzędów zaangażowanych w realizację Projektu. Pozostając w pełni zależny od Prezydenta M. St. Warszawy będzie mógł zostać wyposażony w konkretne uprawnienia, pozwalające na realizację konkretnych zleconych mu funkcji i zadań.

  9. Postulowany przez Forum Rozwoju Warszawy Program Inicjujący Realizację Projektu Aleja Marszałkowska na rok 2009/2010

    W pierwszej kolejności proponujemy powołanie wspomnianego wyżej urzędu Pełnomocnika Prezydenta M. St. Warszawy do Spraw Koordynacji Realizacji Alei Marszałkowskiej.

    Następnie, Forum Rozwoju Warszawy będzie wnioskować o uchwalenie przez Radę Miasta Warszawy Uchwały „Strategia rozwoju dla obszaru ulicy Marszałkowskiej”, który stanie się podstawą dalszych działań miasta w tym zakresie.

    W dalszej kolejności, warto rozpocząć starania o: 1) utworzenie opisywanych wcześniej stowarzyszeń 2) uchwalenie inicjującego programu remontów przedwojennych kamienic 3) wpisanie ich do rejestru zabytków oraz 4) rozpoczęcie prac nad planem (planami) miejscowego zagospodarowania przestrzennego dla nieobjętych nimi jeszcze fragmentów ulicy Marszałkowskiej, w szczególności kwartału Marszałkowska-Grzybowska-Zielna-Świętokrzyska oraz kwartału Marszałkowska – Aleje Jerozolimskie – Pankiewicza – Nowogrodzka – Marszałkowska.

  10. Podsumowanie

    Powyżej przedstawione metody i podstawowe sposoby realizacji celów Projektu Aleja Marszałkowska to nie tylko nowatorskie w skali warszawskiej rozwiązania, ale także zmiana filozofii zarządzania miastem i potencjałem miejskiego organizmu, zarówno administracyjnego, jak i społecznego, gospodarczego. Projekt Aleja Marszałkowska to projekt, którego realizacja to zadanie na wiele, wieloletnich etapów. Zaproponowane przez nas działania i ich metodyka to pierwszy, ale duży krok w stronę nowoczesnej, dumnej i wielkomiejskiej, a przede wszystkim – przyjaznej Warszawiakom Warszawie. Podjęcie tych działań rozpoczną proces, który będzie trwał długo, ale nigdy już się nie cofnie. Projekt Aleja Marszałkowska to wzór postępowania, do którego Warszawiacy i osoby odpowiedzialne za rozwój Warszawy mogą sięgać ilekroć będą zajmowali się tematyką najbardziej fascynującej, wielkomiejskiej i dumnej ulicy Warszawy.